Beleidsplan Integrale veiligheid
BELEIDSPLAN
INTEGRALE VEILIGHEID
Inhoudstafel
Beleidsplan Integrale Veiligheid
1. Beleidskader lokaal integraal veiligheidsplan 3
1.1 Verhouding tussen de veiligheidsplannen 4
1.2 Prioriteiten veiligheidsplannen 5
1.2.
1.2.2 Prioriteiten nationaal veiligheidsplan 5
1.2.3 Prioriteiten zonaal veiligheidsplan 6
1.2.4 Federale prioriteiten van het veiligheids- en preventiecontract 6
2. Het concept van integrale veiligheidszorg 7
3. Conceptualisering veiligheid 9
4. Lokaal integraal veiligheidsbeleid 12
4.1 Uitgangspunten 12
4.2 Voorwaarden 12
4.3 Doelstellingen 13
5. Lokaal integraal veiligheidsplan 15
5.1 Structurele wijzigingen 15
5.2 Methodiek 18
1.
BELEIDSKADER
LOKAAL INTEGRAAL VEILIGHEIDSPLAN
Ingevolge het federaal regeerakkoord werd door Minister van Justitie M.Verwilghen een Federaal Veiligheids- en Detentieplan opgesteld. Dit plan vormt het ruimer beleidskader voor het Nationale Veiligheidsplan en voor de zonale veiligheidsplannen, voorzien bij de Wet van 7 december 1998 op de geïntegreerde politiedienst.
Naast het federaal veiligheidsplan dienen er, volgens het federaal regeerakkoord, voor de stedelijke gebieden lokale integrale veiligheidsplannen opgesteld te worden.
De zonale veiligheidsplannen (de beleidsplannen van de lokale politie) dienen geënt te worden op het federaal en het nationaal veiligheidsplan (beleidsplan van de federale politie), waarbij het nationaal veiligheidsplan op haar beurt geënt wordt op het federaal veiligheidsplan.
De lokale veiligheidsplannen houden rekening met de prioriteiten uit het federaal veiligheidsplan, waarbij echter zeer veel ruimte wordt gelaten voor een lokale, stedelijke invulling met aandacht voor lokale veiligheidsbehoeften. Het zonaal veiligheidsplan dient ingebed te worden in het lokaal integraal veiligheidsplan. Ook het veiligheids- en preventiecontract dient deel uit te maken van het lokaal integraal veiligheidsplan.
Een integraal veiligheidsplan dat het lokaal integraal veiligheidsbeleid formuleert, wordt uitgewerkt op het niveau van de stad, niet op zonaal niveau.
De stad Antwerpen vraagt in het bestuursakkoord 2001-2006 om tot een integraal veiligheidsbeleid te komen. Analoog met het federaal veiligheidsplan wordt dit opgebouwd volgens het concept van integrale veiligheidszorg.
1.
Verhouding
tussen de veiligheidsplannen
|
|
Federaal |
Lokaal |
|
Regie niveau |
Minister van Justitie |
Burgemeester |
|
Politie-Diensten |
Federale politie |
Lokale politie |
Prof. Dr. P. Ponsaers – Onderzoeksgroep Sociale Veiligheidsanalyse (SVA) U.G.
1.2 Prioriteiten veiligheidsplannen
1.2.1. Prioriteiten federaal veiligheidsplan
1.
Gewelddelicten
(diefstal met geweldpleging, aanrandingen, hold-up, gijzeling, wapendracht)
2.
Mensenhandel
(exploitatie in het prostitutiemilieu, uitbuiting van clandestiene werknemers
in het milieu van de koppelbazen en door bepaalde verhuurders)
3.
Jeugddelinquentie
(feiten die gekwalificeerd worden te zijn gepleegd door minderjarigen,
onveiligheid op school,…) en minderjarigen in gevaar (schoolverzuim,
minderjarigen aan hun lot overgelaten in familiaal verband,…)
4.
Hooliganisme
5.
Bevoorrading
en handel in drugs
6.
Verkeersongevallen
met gewonden of doden
7.
Onburgerlijke
praktijken (verstoring van de rust, bedreigingen, beledigingen, kleine
opzettelijke beschadigingen)
8.
Moedwillige
of opzettelijke beschadigingen, vandalisme, vernieling van openbaar goed,
criminele brandstichting
9.
Aanslagen
op het milieu, sluikstorten, vervuilingen
10. Diefstallen
(inbraken, diefstallen in gebouwen, op werven, in uitstalramen, zakkenrollerij,
diefstal van voertuigen, …) en het helen, het stelen van en handel in
voertuigen
11. Groepsrebellie en de
verschijnselen van groepen van gewelddadige jongeren
12. Opzettelijke slagen
en verwondingen (gevechten en familiale geschillen).
1.2.2. Prioriteiten nationaal veiligheidsplan
1.
Diefstal
en afpersing gewapenderhand
2.
Drugs
georiënteerd naar de invoer en de handel
3.
Mensenhandel
en –smokkel
4.
Witwassen
in de context van de georganiseerde criminaliteit en het crimineel verworven
patrimonium
5.
Corruptie
6.
Verkeersongevallen
met lichamelijk letsel
7.
Hooliganisme
1.2.3. Prioriteiten zonaal veiligheidsplan 2002
1.
Misdrijven
tegen eigendommen
- autocriminaliteit
- diefstallen met verzwarende
omstandigheden (in het bijzonder inbraken in appartementen en woningen)
1.
Straatcriminaliteit
:
- gauwdiefstallen
- diefstallen met geweld
- diefstallen met gebruik of op
vertoon van een wapen op straat
- handtasroof
1.
Jeugdcriminaliteit
(minderjarigen).
2.
Drugs
- drughandel en –misbruik
- verwervingscriminaliteit
- overlast
1.
Verkeer
- verkeersleefbaarheid
- overdreven snelheid
agressief verkeersgedrag
1.
Verloedering
– vandalisme
- reinheid
- vandalisme aan voertuigen en
gebouwen
1.
Hooliganisme
2.
Intrafamiliaal geweld
1.2.4. Federale prioriteiten van het veiligheids- en preventiecontract
2002
1.
De
voorbereiding, coördinatie en opvolging van de contracten.
2.
De
informatie aan de burgers aangaande de problematiek van de lokale veiligheid en
de voorgestelde maatregelen.
3.
De
preventie van de belangrijkste delinquentieproblemen (diefstal, aanranding van
natuurlijke personen, vandalisme, jeugddelinquentie, bendevorming,…) en
de opvolging van slachtoffers.
4.
De
beveiliging van doelgroepen (bejaarden, kinderen en jongeren,
handelaars,…) evenals van openbare en semi-openbare gebouwen.
5.
De
strijd tegen het schoolverzuim.
6.
De
veiligheid in het openbaar vervoer.
7.
De voorkoming
en bestrijding van drugoverlast.
8.
De
preventie van hooliganisme.
9.
Technopreventie.
2. HET CONCEPT VAN INTEGRALE VEILIGHEIDSZORG
Onder integrale veiligheidszorg verstaat het federaal veiligheidsplan een allesomvattende aanpak die inspeelt op alle factoren die de veiligheid kunnen bedreigen of bevorderen.
Integrale veiligheidszorg werkt de vijf verschillende schakels van de veiligheidsketen uit waarbij voor een prioriteit proactieve, preventieve, preparatieve, repressieve maatregelen en nazorg in onderlinge samenhang worden genomen. (Proactie en preparatie worden dikwijls onder de noemer preventie opgenomen waardoor drie schakels overblijven).
|
Creëren van een positief sociaal klimaat |
Voorkomen van de diverse oorzaken van problemen of beperken van de gevolgen |
PREPARATIEF Gepaste reactie, door en in samenwerking met alle mogelijk betrokken partners |
Maatschappelijke reactie op ontolereerbaar gedrag door politie, justitie, onderwijs, .. |
Opvang en begeleiding van daders en slachtoffers |
Veiligheidsketen
Deze aanpak veronderstelt een horizontale en een verticale integratie van veiligheid. De vijf schakels moeten met elkaar horizontaal verbonden zijn door het veiligheidsbeleid als een taak van iedereen te beschouwen: onderwijs, welzijn, economische ontwikkeling, ruimtelijke ordening en leefmilieu, sociale zaken, volksgezondheid, verkeer, politie en justitie.
De integrale veiligheidszorg moet er toe bijdragen dat ook andere publieke en private partners dan politie en justitie hun verantwoordelijkheid opnemen en vrijwillig meewerken aan het bevorderen van de veiligheid. Dit veronderstelt een goede samenwerking tussen alle betrokken actoren.
Op basis van overleg en partnership en op grond van behoud van de eigen verantwoordelijk-heden, draagt elke betrokken partner bij tot een gecoördineerde aanpak van onveiligheid. Door deze ruime veiligheidsbenadering kan het gezamenlijke doel van alle actoren gedefinieerd worden als de verbetering van de stedelijke leefbaarheid.
De integrale veiligheidszorg impliceert ook een verticale integratie van overheidsinterventies van het lokale niveau tot het internationale niveau waarbij beleidsafstemming tussen de diverse beleidsniveaus wordt betracht.
Geïntegreerde veiligheidszorg impliceert ook vormen van co-financiering
op basis van diverse financieringsbronnen. Mogelijke financieringsbronnen zijn
werkingsstructuren zoals het Europees
Integrale en geïntegreerde veiligheidszorg vraagt afstemming tussen de reeds bestaande beleidsplannen waarbij rekening wordt gehouden met het integraal veiligheidsbeleid en aandacht voor het veiligheidsthema vanuit verschillende disciplines en actoren.
3. CONCEPTUALISERING VEILIGHEID
Het concept van integrale veiligheidszorg, met inbegrip van de veiligheidsketen, houdt dus een ruime veiligheidsbenadering in die veel meer omvat dan het bestrijden van criminaliteit alleen.
Een veiligheidsbeleid dient daarbij rekening te houden met drie invalshoeken
- de objectieve of feitelijke
onveiligheid;
- de subjectieve onveiligheid of
onveiligheidsgevoelens;
- de mogelijke onveiligheid of onveiligheidsrisico’s.
Volgens het Federaal Veiligheidsplan wordt onder veiligheid verstaan
- de objectieve criminaliteit;
- de subjectieve veiligheid;
- overlast.
Dikwijls treedt verwarring op bij de invulling van de begrippen criminaliteit, onveiligheid, onveiligheidsgevoelens en overlast.
Een onderscheid kan gemaakt worden tussen drie niveaus van vormen van onveiligheid (integriteit, leefomgeving, leefkwaliteit) en in drie niveaus van onveiligheidsbeleving (angst, onrust, onzekerheid).
Op micro-niveau (het niveau van het individu en de persoonlijke integriteit) wordt een situatie onveilig als ze beleefd wordt als een aantasting van de eigen fysieke, psychische of materiële integriteit. Dit veroorzaakt angst.
Op meso-niveau, het niveau van de eigen leefomgeving, wordt een situatie onveilig als ze beleefd wordt als een aantasting van de eigen materiële en immateriële leefomgeving. Dit gaat gepaard met onrustgevoelens waarbinnen ergernis en onbehagen worden onderscheiden.
Op macro-niveau, het niveau van de bredere leefcontext en leefkwaliteit, wordt een situatie onveilig als ze beleefd wordt als een aantasting van de eigen leefkwaliteit. Het betreft hier de situering van het individu in de verschillende maatschappelijke domeinen zoals gezin, onderwijs, arbeid en vrije tijd. Aantasting veroorzaakt op dit niveau onzekerheid.
Het duiden van een situatie als veilig of onveilig is een interpretatie op grond van contextelementen en individuele basisschema’s en persoonskenmerken.
Het criterium om een situatie als veilig te duiden is de afwezigheid van dreiging voor de fysieke, psychische of materiële integriteit en de afwezigheid van gerelateerde angstgevoelens. Angstgevoelens zijn de noodzakelijke en voorwaardelijke gevoelens die affectief beleefd moeten worden opdat men van een onveiligheidsgevoel kan spreken.
Onrust- en onzekerheidsgevoelens op zich zijn niet het gevolg van een bedreiging van de integriteit en maken dus niet het voorwerp van veiligheid uit.
In die zin dienen overlastfactoren onderscheiden te worden van onveiligheidsgevoelens.
Allerlei als storend geïnterpreteerde elementen in de onmiddellijke leefomgeving die onder de noemer overlast vallen, geven aanleiding tot onrustgevoelens, ergernis, onbehagen. Zij vormen echter geen onmiddellijke bedreiging voor de fysieke, psychische en materiële integriteit van iemand. Evenzo leiden aantastingen van de leefkwaliteit niet de facto tot angst maar eerder tot (bestaans)onzekerheid.
Overlast wordt in verschillende bronnen als volgt gedefinieerd:
- bestuursakkoord 2001 - 2006
‘Het ongenoegen dat bij de bevolking ontstaat wanneer een bepaald storend gedrag al te vaak voorkomt of wanneer een omgevingsfactor die ergernis veroorzaakt maar blijft aanslepen en waardoor een onveiligheidsgevoel wordt veroorzaakt.’
- federaal veiligheids- en
detentieplan
‘De aantasting van de leefbaarheid of het leefbaarheidsgevoel door omgevingsfactoren van materiële of personele aard.’
- omzendbrief OOP van 2 mei 2001
(administratieve sancties)
‘De openbare overlast heeft betrekking op, voornamelijk individuele, materiële gedragingen die het harmonieuze verloop van de menselijke activiteiten kunnen verstoren en de levenskwaliteit van de inwoners van een gemeente, een wijk, een straat, kunnen beperken op een manier die de normale druk van het sociale leven overschrijdt.
Men kan de openbare overlast beschouwen als lichte vormen van verstoringen van de openbare rust, veiligheid, gezondheid en zindelijkheid.’
Deze laatste definitie lijkt de best hanteerbare mits schrapping van het woord ‘openbare’.
Nochtans is er een wisselwerking tussen de drie niveaus. Afhankelijk van het individu en de context kan een overlastfactor of een cumul van overlastfactoren worden geïnterpreteerd als een integriteitsdreiging en aanleiding geven tot onveiligheidsgevoelens. Zo kan ook een aantasting van de leefkwaliteit een individu gevoeliger maken om een situatie te interpreteren als onveilig.
Gevoelens van angst en vrees voor de aantasting van de fysieke, psychische of materiële integriteit hangen samen met de inschatting van het risico op slachtofferschap. In het algemeen wordt echter een discrepantie vastgesteld tussen de statistisch bepaalde kans op slachtofferschap en de zelfingeschatte kans om slachtoffer te worden. De perceptie van een situatie als bedreigend en de inschatting van de eigen weerbaarheid hangen sterk samen. Er is dus geen direct verband tussen onveiligheidsgevoelens en slachtofferschap . Vandaar dat onveiligheidsgevoelens hoger liggen bij ouderen terwijl het reële risico op slachtofferschap hoger ligt bij jongeren.
Tevens bestaat er geen aantoonbaar oorzakelijk verband tussen het onveiligheidsgevoel en het aantal geregistreerde misdrijven .
Differentiatie tussen de verschillende begrippen is dus noodzakelijk en voor elke maatregel moet duidelijk bepaald worden op welk fenomeen ze gericht is om effecten te kunnen vaststellen.
4. Lokaal integraal veiligheidsbeleid
4.1. Uitgangspunten
Een lokaal integraal veiligheidbeleid dient het recht op veiligheid rechtvaardig en op basis van gelijkwaardigheid van alle burgers te garanderen. Daar criminaliteit en onveiligheid ongelijk verdeeld zijn over een stad is een buurtgerichte aanpak, gericht op maatwerk en differentiatie noodzakelijk.
Een sociaal rechtvaardig veiligheidsbeleid dient een uitwerking op maat van de buurt en van de afzonderlijke individuen te krijgen waarbij ook rekening moet gehouden worden met de verschillende (soms conflictueuse) belangen van de onderscheiden buurtbewoners.
Onveiligheidsgevoelens worden immers ervaren en gedefinieerd door individuen wiens definiëringsmacht en mondigheid ongelijk is (allochtonen/autochtonen, jongeren/volwassenen, sociaal zwak/sterk). Het veiligheidsbeleid mag niet ten koste gaan van de ontwikkelingsmogelijkheden van de meest kwetsbare groepen.
Om deze sociale rechtvaardigheid te garanderen dient het lokaal integraal veiligheidsbeleid vorm te krijgen via dialoog tussen de verschillende actoren en dit zowel op beleidsniveau als op buurtniveau. Overleg dient opgezet te worden vanuit ieders perspectief waarbij niet alleen oog is voor complementariteit en gemeenschappelijkheid maar ook voor verschil in visie op de problematiek en de aanpak ervan.
Een lokaal integraal veiligheidsbeleid moet dus ruimte bieden voor de diversiteit aan visies en opvattingen omtrent stedelijke veiligheid en dit zowel wat de actoren op beleidsniveau en buurtniveau betreft als van de verschillende te onderscheiden bewoners.
Het dient zich te steunen op een doorgedreven scanning en analyse van de problemen waarbij zoveel mogelijk partners betrokken moeten worden.
4.2. Voorwaarden
- de bereidheid van alle
partners om zich in te schakelen in de logica van de integrale
veiligheidszorg met inbegrip van de veiligheidsketen;
- het creëren van een
voldoende breed politiek, bestuurlijk en ambtelijk draagvlak waardoor alle
partners samen onder regie van de burgemeester en de schepen van integrale
veiligheidszorg het veiligheidsbeleid voorbereiden, bepalen, uitvoeren en
evalueren;
- een duidelijke conceptuele
invulling van de gehanteerde begrippen als veiligheid,
onveiligheidsgevoelens, overlast, leefbaarheid,..., waarbij per fenomeen
ruimte moet zijn voor overleg tussen de verschillende partners in de
integrale veiligheidszorg in functie van een gezamenlijke
probleemdefiniëring en aanpak;
- een kwalitatief optreden van
de bestuurlijke en justitiële autoriteiten waarbij maximaal
ingespeeld wordt op de behoeften van de burgers;
- het maximaal betrekken van de
burgers bij alle aspecten van het veiligheidsbeleid.
4.3. Doelstellingen
Volgens het Federaal Veiligheidsplan zijn de doelstellingen van het integraal veiligheidsbeleid meervoudig.
‘Naast de algemene doelstellingen van het beheersen en terugdringen van de objectieve onveiligheid en van de onveiligheidsgevoelens en het verhogen van de kwaliteit van het leven in de lokale gemeenschap is het wenselijk dat de gemeente zich toelegt op het zichtbaar en meetbaar versterken van die onderdelen van de veiligheidsketen waar men lokaal geheel of gedeeltelijk greep op heeft.’
De veiligheidsketen bestaat uit verschillende schakels van maatregelen: van proactieve, algemene leefkwaliteitsbevorderende tot curatieve maatregelen. De verschillende veiligheidsmaatregelen kunnen volgens hun graad van ‘probleemgerichtheid’ en hun oriëntatie ingedeeld worden.
Algemene veiligheidsmaatregelen beogen een positief samenlevingsklimaat (bevorderen de leefkwaliteit op economisch, sociaal, politiek en ecologisch vlak) waardoor ook de veiligheid wordt bevorderd. Zij zijn dus minder probleemgericht en zijn positief georiënteerd.
Specifieke veiligheidsmaatregelen zijn op een specifiek probleem gericht en negatief georiënteerd (strijd tegen onveiligheid en onveiligheidsgevoelens).
De verschillende maatregelen mogen niet los van elkaar gezien worden. De ene schakel bouwt voort op de andere waarbij meer probleemgerichte en specifieke maatregelen slechts effectief kunnen zijn als ook meer algemene maatregelen worden genomen.
Een integraal veiligheidsbeleid moet streven naar een evenwicht tussen de negatieve en de positieve oriëntatie waarbij een brede positieve oriëntatie de basis vormt van waaruit alle andere maatregelen vertrekken. Dit voorkomt een te eenzijdige probleemgeoriënteerde veiligheidsbenadering die contraproductief kan werken (symptoombestrijding zonder achterliggende problemen aan te pakken, onveiligheidsgevoelens versterken door meer toezicht zonder andere maatregelen).
De veiligheidsketen kan dus ook als een verticale, piramidale structuur begrepen worden met als brede basis de proactieve, leefkwaliteitsbevorderende maatregelen en als smalle top de curatieve maatregelen.
Hieruit volgt dat een integraal veiligheidsbeleid als ruime doelstelling heeft de stedelijke leefbaarheid te verbeteren. Dit impliceert een breed pakket aan maatregelen, met zowel korte termijn als lange termijn doelstellingen, die tot een coherent geheel worden gebundeld en die elkaar wederzijds versterken.
De specifieke doelstelling van een lokaal integraal veiligheidsbeleid kan omschreven worden als het bevorderen van een veilige en rustige, geordende leefomgeving waarin ieder zijn/haar fysieke, psychische en materiële integriteit gewaarborgd weet.
- ieder: een sociaal
rechtvaardig en democratisch veiligheidsbeleid garandeert dat de gehele
bevolking, met inbegrip van de meest kwetsbaren en de minst mondigen, mee inhoud kunnen geven aan begrippen als
‘veilig’, ‘orde’ en ‘rust’
- veilig: gewaarborgde fysieke,
psychische en materiële integriteit
- rustig en geordend: vrij
toegankelijke ruimten en een leefbare en geordende buurt
5. Het lokaal integraal veiligheidsplan
Om een beter en een lokaal integraal veiligheidsbeleid op te bouwen is het volgens het Federaal Veiligheidsplan ‘noodzakelijk een aantal structurele wijzigingen te bewerkstelligen en een algemene methodiek te ontwerpen voor het opmaken van een lokaal veiligheidsplan dat ruimer is dan de zonale veiligheidsplannen zoals deze die voorzien zijn in de Wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politie op twee niveaus’.
5.1. Structurele wijzigingen
- binnen het proces van een
integraal veiligheidsbeleid heeft de bestuurlijke overheid, in Antwerpen
met name de burgemeester en de schepen voor integrale veiligheidszorg, de
regiefunctie. Zij zijn verantwoordelijk voor de ontwikkeling,
implementatie en evaluatie van het lokaal integraal veiligheidsbeleid;
- er dient een voldoende breed,
bestuurlijk en ambtelijk draagvlak gecreëerd te worden waardoor het
engagement en de verantwoordelijkheid van alle actoren en beleidsdomeinen
inzake een integraal veiligheidsbeleid door een collegiaal besluit wordt
bekrachtigd;
- hiertoe wordt een Raad voor
Integrale Veiligheidszorg met vertegenwoordigers van de volledige
veiligheidsketen opgericht . Hun opdracht is o.a. het opstellen van een
plan integrale veiligheidszorg waarbij gebruik wordt gemaakt van reeds
bestaande plannen zoals het zonaal veiligheidsplan, het veiligheids- en
preventiecontract, het verkeersveiligheidsplan en andere beleidsplannen.
- De Raad voor Integrale
Veiligheidszorg
- werkt zoals het college
- beleidsbeslissend
- bepaalt prioriteiten
- dwingend karakter
- bepaalt middelenstroom
- geeft opdracht tot uitvoering
naar preventiestaf
- responsabiliseert ten aanzien van medewerkers
- dwingt resultaten af
- Preventiestaf
- beleidsadviserend en
voorbereidend
- uitvoerend in opdracht van
Raad van Integrale Veiligheidszorg
- opvolging (voortgangscontrole)
- bewaakt kwaliteit
- staat in voor
opvolgingsrapportage
- werkt meer thematisch (dan
vroeger)
- De Raad voor Integrale
Veiligheidszorg omvat subraden waaronder de Lokale Preventieraden, VISIEr, ADAM, SODA, Astrov,
verkeerveiligheid, prostitutie, integratie, senioren, …
- De Preventieambtenaar:
- vervult een
coördinerende en een brugfunctie ten aanzien van (criminaliteits)preventie
- beschikt over een
projectmandaat dat hem wordt verleend vanuit het gemeentebestuur en
vanuit de Raad voor Integrale Veiligheidszorg
- kan door dit projectmandaat
zijn/haar onderhandelingsstrategie verstevigen ten aanzien van de
partners van het geïntegreerd preventiebeleid
- werkt via de beleidscel
preventie en middels de preventiestaf bedrijfseenheidoverschreidend
in functie van een geïntegreerd preventiebeleid
- werkt via beide organen
beleidsvoorbereidend en –adviserend ten aanzien van de raad voor
integrale veiligheidszorg waarbinnen het geïntegreerd
preventiebeleid een schakel vormt van het integraal veiligheidsbeleid
- hanteert de preventiestaf als
instrument om de beleidsbeslissingen van de raad voor integrale
veiligheidszorg uit te voeren
- voor de methodiekontwikkeling
voor het opmaken van een plan integrale veiligheidszorg wordt beroep
gedaan op de ondersteuning van een universiteit.
5.2. Methodiek
Volgens het Federaal Veiligheidsplan moeten het zonaal veiligheidsplan en het veiligheids- en preventiecontract deel uitmaken van het lokaal integraal veiligheidsplan. Bij de ontwikkeling van dit laatste moet rekening gehouden worden met de prioriteiten uit het Federaal Veiligheidsplan. Hierbij wordt er echter zeer veel ruimte gegeven om in te spelen op de lokale veiligheidsbehoeften.
Zoals reeds aangegeven zal voor de opmaak van een plan integrale veiligheidszorg uitgegaan moeten worden van een buurtgerichte aanpak, gericht op maatwerk en differentiatie.
De lokale prioriteitenbepaling zal ten opzichte van de federale prioriteiten beargumenteerd moeten worden.
In het plan integrale veiligheidszorg zal met twee snelheden gewerkt worden. Op korte termijn zullen er acties uitgewerkt worden rond problemen die reeds lang gekend zijn en een integrale aanpak vragen, op lange termijn zullen acties op basis van analyses opgezet worden binnen een coherent plan.
Om de prioriteiten te bepalen voor een lokaal integraal veiligheidsplan en deze keuze te beargumenteren, kan een strategische beleidscyclus gevolgd worden die uit vier stappen bestaat:
- beleidsvoorbereiding;
- beleidsbepaling;
- beleidsuitvoering;
- beleidsevaluatie.
Beleidsvoorbereiding
In deze fase worden gegevens uit zo divers mogelijke bronnen verzameld en wordt gezocht naar buurten die hoge frequenties vertonen inzake specifieke veiligheidsproblemen.
Mogelijk beleidsplannen en bronnen:
1.
Bestuursakkoord
2001-2006
2.
Beleidsnota’s
2001-2006 districten
3.
Federaal
en zonaal veiligheidsplan (incl. actieplannen zones)
4.
Verkeersveiligheidsplan
5.
Veiligheids-
en preventiecontract
6.
Beleidsplan
prostitutie
7.
Strategisch
plan drugs Antwerpen
8.
Strategisch
plan Jong Geweld
9.
Beleidsplan
senioren
10. Beleidsplan jeugd
11. Kindvriendelijke stad
12. Beleidsplannen van
het parket
13. Beleidsplan
grootstedenbeleid
14. "Op volle
toeren" – beleidsnota 2001-2006 (werkgelegenheid & arbeidsmarkt)
15. Wijkontwikkelingsplannen
16. Criminaliteitscijfers
17. Veiligheidsmonitor
2000 en buurtmonitors (2002)
18. Jeugdpeilingen over
veiligheid (1998-2001)
19. Databanken en andere BE’s o.a. databank sociale planning
20. Nulmetingen =
pleinontwikkeling
21. Registratie VLASTROV
22. Federale
drugbeleidsnota
23. SIF beleidsplan
24. Beleidsplan OCMW
25. Gegevens interactieve
beleidsvoering
Beleidsbepaling
Na de probleemanalyse dient hier bepaald te worden wat men als veiligheidsprobleem aanziet. In deze fase worden de lokale prioriteiten en buurten vastgelegd. Hiermee wordt het integraal veiligheidsplan vastgelegd.
Voor deze fenomenen wordt een strategie en een actieplan uitgewerkt. Dit gebeurt in samenspraak met de actoren op buurtniveau en met de lokale bevolking. Tevens is afstemming met de districten nodig.
Beleidsuitvoering
In deze fase worden de actieplannen uitgevoerd, opgevolgd en bijgestuurd. Een projectverantwoordelijke wordt aangesteld.
Beleidsevaluatie
Het effect van de actie wordt geëvalueerd middels een aangepast meetinstrument waarbij vooral ook weer naar de mening van de bevolking gepeild moet worden.
Tina Janssens
Wnd. preventieambtenaar
08.02.02
aangepast 04.06.02
aangepast 05.07.02
[ contact: 
burgerzaken]
[ laatst bijgewerkt op 22-07-2002]